دارم تو غربتم میمیرم

چشام دیگه نایی نداره

بودن برام معنایی نداره

دارم می میرم دارم میسوزم دارم با غصه می سازم

گلای یاس تو باغچه

                      غروبا بونه میگیرن

 نمیشه باورم که دستی دستی

                                  نمک خوردی نمکدونو شکستی

خدا کنه یکی بیاد یه روزی

                                  حالتو یه جوری بگیره بسوزی

که قدر عشق منو تو بدونی

                                   چش به چش هر عاشقی ندوزی

دل طلب از کبریا شور جوانی میکند

بهر دیداری دوباره جان فشانی می کند

رفت عیش و رفت نوش و رفت آن عهد شباب

کین چنین اندر طلب آتش فشانی می کند

ترشود مژگان چشم ازجفای روزگار

شکوه ها از قیل و قال زندگانی می کند

آفتاب عمرطی شد یاد گرمایش چه سود

دور گردون را نگر نامهربانی می کند

آه و شیون ، اشک و فریاد ، التماسم عیب نیست

خواهش از یکتا کریم آسمانی می کند

اینکه دل باری دگر کوس اناالحق میزند

در خود احساس گناه و ناتوانی می کند

مهربان دریاب این افتاده ازپای را

عطار که در عين گلاب است عجب نيست گر وقت بهارش سر گلزار نباشد  سعدی

               تقديم به بهترين نعمتهاى خداوندى

                   {پدر و مادر عزيزتر از جانم}

دوباره دل هواى با تو بودن كرده

                                         نگو اين دل دورى دورى عشق تو باور كرده

دل من خسته از اين دست به دعاها بردن

                                         همة آرزوهام با رفتن تو مردن

حالا من يك آرزو دارم تو سينه

                                       كه دوباره چشم من تورو ببينه

واسه پيدا كردنت تن به دل صحرا ميدم

                                       آخه تو رنگ چشات هيبت دنيارو ديدم  

توي هفت تا آسمون تو تك ستارة مني

                                     به خدا ناز دو چشماتو به دنيا نمیدم

من آهنگ غريب روزگارم

                                    غمي در انتهاي سينه دارم

تمام هستي ام يك قلب پاك است

که آنرا زیر پایت می گذارم

الا اى آهوى وحشى كجايى

                              مرا با توست چندين آشنايى

بيا تا حال يكديگر بدانيم

                              مراد هم بجوئيم ار توانيم

ستاره بدرخشيد و ماه مجلس شد   

  دل رميده ي ما را رفيق و مونس شد

نگار من به مكتب نرفت و خط ننوشت  

 به غمزه مسئله آموز صد مدرِس شد

به بوي او دل بيمار عاشقان چو صبا  

 فداي عارض نسرين و چشم نرگس شد